عشق سوخته من..........؟

 مرگ من                                                                                از نيمه شب گذسته بود كه هيولاي مرگ مرا از خواب خوش بر انگيخت خوابي كه تو در ان با نهايت كرشمه وناز يكه تاز ان بود ديده گشودم او را كه نميتوانم بگويم چگونه جلوه داشت در برابرم يافتم

راستي تو نميداني اين سايه مرگ تا چه حد بمن دل بسته است ماهي نميگذرد كه چند بار بسراغ من مي ايد تو گوئي كه دلتنگ است كه نمي تواند يا نميخواهد جسد بيجانم را به گورستان بفرستد

پرسيدم اي يار ديرين چگونه است كه جانم را نميگيري؟ لبخند محزوني زد و در حاليكه اشكال مبهمي در فضا ترسيم ميكرد از نظرم دور شد

تو گوئي سايه مرگ نيز بمن دلسوخته ترحم ميكرد و از من ميگريخت تا شايد بتوانم از اخرين ساعات زندگي ام شور ونشاطي بدست ارم

*********************************************************************

گل مریم

باد سرد خزاني گلبرگهاي گل مريم را به اهستگي تكان دادمريم ناله كنان خبر دوري خود را همراه باد خزاني بگوش بلبل شيدا ان عاشق مهجور فرستاد پرنده زيبا با دل كوچك و پر از طپش خود جسم نحيف بي رمقش را به مريم رساند ناله وزاري اغاز كرد :كه اي جفا پيشه اين چه وقت دوري كردن است ؟من چگونه درد هجران ترا تحمل كنم ؟

بيچاره گل مريم شبنم خزاني را از ديده فرو باريد وبدلداري از بلبل شيدا گفت:هنوز چند صباحي از وقت وصال باقي است وتو ميتواني دمي كوتاه از مصاحبت من لذت بري.

دقايقي چند نگذشته بود كه باغبان پير با صورت چروكيده وابروان سفيدپر پشت در حاليكه از شدت تاثر چين وچروك صورتش دو چندان شده بود زمزه كنان پيش امد و در حاليكه كارد تيز بران خود را در برابر ديدگان دريده و اشگ الود عاشق بر گردن ظريف معشوقه گذاشته بود پاسخ دادعمر تو با سپري شدن بهار پايان پذيرفته من تاب وتوان ندارم كه مرگ تدريجي ترا تماشا كنم به اين جهت از گلستان خزان شده دورت ميكنم و از معشوقت جدا مينمايم و بكسي كه ميخواهد ترا به دخترك زيبا رخ شوخ چشمي هديه كند تسليم ميكنم

باغبان دسته گل مريم را بمن داد هنوز در فراق بلبل شب نم هاي خزاني از چهره زيباي گل بر دستهاي من ميچكيد و مرا بياد اشگهاي گرمي كه شبي او از ديدگان زيبايش افشانده بود مي افكند نگاهي به گلستان كردم باغبان پير در ان دور دستها مشغول كندن چاله كوچكي بود و با خود ميگفت:اي بلبل زيبا اي عاشق بيچاره تو نيز در دل خاك سرد مانند هزاران عاشق ديگر بخواب ابدي فرو رفتي

**************************************************

اگه يه روزي من مردم و تو منو دوست داشتي پنج شنبه ها بيا مزارم گل سرخی را رو قبرم بذار تا هميشه ان گل را كه بهت داده بودم به خاطر بيارم ولي اگه تو مردي  من فقط يك بار ميام مزارت ميام ان دسته گل سفيد مريم را كه با خون خودم سرخش كردم برات هديه ميكنم و عاشقانه كنارت جون ميدم تا بدوني هيچ وقت تنها نيستي

**************************************************

كم كم از روزنه هاي اطاقم سايه مرگ چون تيله اي از افتاب بداخل راه مييابد تا وجودم را ان تار لعنتي كه نيستي فنا ناميده ميشود در خود بتند

و هر روز از چگونگي راز مرگ و افرينش بيشتر از پيش دور ميشوم و اينكه خدا چرا بشر را بوجود اورد و اينك چگونه با اين همه خواري ومذلت و درد ورنج زندگي را از او باز مي ستاند در حيرت وغم دائمي فرو ميروم

واقعا اگر از اينهمه تخيل و نبوغ پس از مرگ اثري باقي نماند حقا كه درباره خلقت اين موجود ظلم فاحشي شده است

بهر حال من مدتهاست كه بتماشاي هيولاي مرگ مشغولم و ميدانم كه هيولاي وجود من طاقت مبارزه در برابر او را ندارد واو همانند گربه وحشي قوي پيكري كه با موش ضعيف الجثه بازي كند با من كهنگران از گذشته و نفرت از اينده دارم بازي ميكند

 ********************************************************************

تو این اتاق سوت و کور من موندمُ یه قافیه               برای گفتن غمم چندتا ترانه کافیه

من یه مسافر غریب، شب زده و بی هم نفس             پا بند یک ترانه ام مثل قناری تو قفس

این کاغذای بی صدا خبر دارن از حال من                  ترانه هام پیش کـِشتون ، غم شماهام مال من

کاشکی میشد مثل شما از غم عشق داد بزنم            رها ازین قافیه ها حرفامُ فریاد بزنم

،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،

دوباره دل هوای با تو بودن کرده نگو این دل دوری 

عشقتُ باور کرده

میدونی فاصله بین انگشتات واسه چیه؟